Tag: Thewa (Pagina 1 van 2)

Helleveeg

Het was toch zeker haar eigen schuld.

Zoals dat mens daar stond, met d’r mond open als een vis die wanhopig naar adem lag te happen. Als ze dat nou was blijven doen, was er nog niets aan de hand geweest, maar nee hoor. Ze moest ‘t zo nodig op een krijsen zetten, als een loeiende sirene. Lees verder

Recht-toe-recht-aan

Normaal pak ik de bus na een lange werkdag, maar het is een mooie dag vandaag. Ik zit al sinds vanochtend binnen en vanachter mijn bureau heb ik de zon zien stijgen en weer zien zakken. Een flinke wandeling in de late zomermiddag zal me goed doen.
Natuurlijk vergeet ik prompt dat ik mijn hoge pumps aanheb.

De wandeling is prettig, voor ongeveer een kwartier. Dan beginnen mijn voeten vervelend te branden. Ik moet nog zeker een half uur voor ik thuis ben. Misschien is een korte wandeling voldoende. Bij de eerstvolgende halte pak ik de bus.
Ik verhoog mijn tempo. Hoe eerder ik bij de halte ben, hoe sneller ik mijn voeten kan laten rusten. Op een drafje loop ik langs de wijk die al maanden verborgen ligt achter het aluminium hekwerk van de gemeente. Het is een oude wijk en het kost te veel tijd en geld om alles volgens de huidige standaarden en veiligheidseisen in ere te herstellen. Platgooien en nieuwe huizen bouwen. Appartementen. Ruime appartementen voor jonge mensen. Ik weet het. Ik schreef zelf het bouwrapport. Lees verder

Verloren bruid

Marlon ziet de vrouw zodra hij binnenkomt. Ze zit aan de bar en haar weelderige, roomwitte jurk valt een beetje uit de toon, maar verder; golvend bruin haar, een vlammende oogopslag en sensueel gevormde borsten die bij iedere beweging die ze maakt aan de laag uitgesneden decolleté proberen te ontsnappen.

Ze beantwoordt zijn wellustige blik en hij weet meteen dat het raak is.

Met een scheve grijns gaat hij naast haar zitten. ‘En wat kan ik voor deze schoonheid bestellen?’
Haar lach is meisjesachtig hoog. ’Helemaal niets, maar ik wil wel met je naar bed.’
Nog voor hij van zijn verbazing is bekomen, trekt ze hem al van zijn kruk en mee naar buiten. Met een nerveus lachje laat hij zich door haar meevoeren. Hij ziet nog net dat de barvrouw meewarig haar hoofd schudt.

De flirtende rondingen van de brunette verjagen zijn korte aarzeling. Lees verder

Micina

De leren bekleding van de bank plakt tegen haar naakte huid en ze schrikt als het portier van de auto geopend wordt. Iemand pakt haar hand en biedt haar steun zodat ze uit kan stappen. Met blote voeten staat ze op warme tegels. Boven haar hoofd hoort ze het hoge roepen van meeuwen. De wind is zwoel en stuift zachte korrels zand tegen haar huid. Ze haalt diep adem en glimlacht. De zee is vlakbij.
Een man praat zacht tegen haar, ze herkent zijn stem niet. ‘Leg je hand op mijn schouder en volg.’
Weer haalt ze diep adem. De zon verwarmt haar huid en er speelt een warm briesje tussen haar naakte dijen. Lees verder

Fluwelen kussen

 

The Londen Gazette – 11 februari 1867

Lord Alexander, Matthew Carrick (8 – 03 – 1809) is levenloos en gruwelijk verminkt gevonden in een steeg nabij zijn establishment ‘Het fluwelen kussen’ in Streatham. De politie zoekt getuigen die in den afgeloopen nacht in den buurt zijn geweest van het establishment en iets hebben gezien of gehoord.
Lady Aurelia, Faye Carrick, echtgenoote van Lord Carrick geeft een belooning van 1000 pond voor diegeene die de gouden tip in het onderzoek levert.

Het bericht in de Gazette hield de Londenaren wekenlang bezig, niet in de laatste plaats door het hoge geldbedrag dat werd beloofd, maar de gouden tip kwam niet en al snel was de gruwelijke moord één van de vele in het donkere geraas van Londen.

Na de dood van de Lord heerst er op zijn grote landgoed net iets buiten de stad een stille neerslachtigheid. De stedelingen zijn het gewend en passeren het verblijf met gepaste eerbied. Buitenstaanders nemen deze eerbied als vanzelf over en stellen zelden vragen over het grote huis en zijn bewoners. Zij die het wel doen krijgen altijd hetzelfde verhaal te horen. Lees verder

levenslust

Met een loodzwaar gevoel opent Barend de glazen deuren van het hoge flatgebouw en met even zware voeten bestijgt hij de betonnen trappen. Zijn aktetas sleept hij achter zich aan en halverwege laat hij hem staan. Waarom zou hij hem meenemen. Hij heeft hem niet meer nodig. In zijn hoofd telt hij de stappen die hij maakt. Veertien voor elke trap, drie om naar de volgende te komen. Twaalf trappen. Als hij bijna boven is, is hij de tel kwijt en hij aarzelt. Getallen zijn altijd belangrijk voor hem geweest, en nu zeker. Hij heeft een grote behoefte te weten hoe vaak, hoe lang en hoe veel. Hij loopt drie treden naar beneden en haalt dan zijn schouders op. Het maakt niet meer uit. Niets is nu nog belangrijk.

Lees verder

Dessert

Het zijn de geluiden die elk jaar terugkomen. De zacht brommende stemmen van mijn zwagers en mijn vader rond het knappende haardvuur op het grote LCD-scherm. In de keuken de hoge stemmen van mijn zussen en mijn moeder. Het geluid van servieswerk en stromend water. Het gelach en geruzie van mijn neefjes en nichtjes. Warme geluiden die elk jaar een prettig gevoel van thuiskomen in me oproepen. Maar dit jaar is alles anders en dat komt door Ronald. Lees verder

Yuki Onna

yukionnaverhaalZe kijkt omhoog naar de lucht. De avond is helder en de gevulde maan schijnt spookachtig over de verwilderde tuin van de oude kerk. ‘Kijk… sneeuw!’
Hij lacht en steekt zijn armen uit, met de palmen naar boven. Zijn woorden blijven steken in zijn keel als hij de koude vlokjes voelt. Een rilling loopt over zijn rug. Er is in de verste verte geen wolk te bekennen. Hij kijkt haar aan.
‘Bizar. Een heldere nacht, volle maan en sneeuw, ik vraag me af wat dat betekent.’
Haar lachje is veelbelovend en onheilspellend tegelijk en ze pakt zijn hand.
‘Kom, de anderen wachten…’ Lees verder

« Oudere berichten

© 2022 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Inhoud is beschermd!