Categorie: Mijn werk (Pagina 3 van 14)

Ga rustig zitten en laat je meenemen door mijn verzinsels.

Waar liefde thuiskomt

Eva zit naakt op het grote hotelbed. Haar ogen zijn dronken van opwinding en haar mond staat een beetje open. Afwezig speelt ze met haar borsten. Leon ruikt haar pure, aardse geur en balt zijn vuisten. Scherp dringen zijn nagels in zijn huid, helderrood bloed welt op in de halve maantjes die achterblijven. Gespannen laat hij zich in de brede fauteuil zakken. Hij knikt haast onmerkbaar. Lees verder

Kadetjes

Arthur loopt om het bed heen. Hij checkt de bevestiging rond de metalen bollen. Het zit stevig. Niet te stevig. Ze zal zich geen pijn doen, maar ze kan geen kant op. Ze tilt haar hoofd op als hij weer naar de andere kant van het bed loopt. De spieren in haar schouders bewegen onder haar huid. Lees verder

Door de camera

Sidney

Kom met me mee, hierheen. Het feest is al in volle gang. Jammer dat we niet eerder weg konden. Wat zeg je?

Ik mag blij zijn dat je bent meegegaan? Je kent niemand. Nee, dat klopt, je bent mijn + 1, met camera, toch fijn dat je het wilt doen. Ik ken iedereen. Van de bruid tot de fotografe. Familie? Dat niet, maar wel veel vrienden en ex-geliefden. Misschien toch een klein beetje familie. Kijk, daar is het bruidspaar. Ze passen mooi bij elkaar vind je niet? De bruid is een hele goeie vriendin. Talisa Diallo. Ik ken haar al jaren. Mooie vrouw, een erg mooie vrouw, beetje mysterieus en sexy, dat vooral. Nooit gedacht dat ze voor zo’n wolk van een prinsessenjurk zou gaan. Haar kledingstijl is altijd wat klassiek, wel heel vrouwelijk. Maar goed, ze kan het hebben, toch? Wat?

Een ex? Ja, dat ook. Jaren geleden, een paar maanden. Niet echt serieus. Vooral stoom afblazen tussen de lakens. Als ik daar weer aan terugdenk … wauw. Een geil, wild wijf. Ha ha! Lees verder

Iedere stad een schat

De stop stond niet vermeld in de ongebruikte brochure in haar tas. Lotte had er ook geen zin in. Nu haar koffer ingepakt en wel in de laadruimte van de touringcar stond, wilde ze naar huis. Het laatste waar ze op zat te wachten was een verplicht bezoek aan een stoffige markt middenin de stad. Het was haar de hele vakantie gelukt dergelijke tripjes te vermijden en ze was niet van plan er nu wel aan deel te nemen. Haar vriendin Ilona hield haar tegen toen ze haar ongenoegen aan de chauffeur duidelijk wilde maken. Lees verder

Geiten en melkmeiden

De tijd in dit gehucht lijkt te vertragen. Het grauwe weer blijft als een sluier in de vallei hangen en dichte nevelwolken houden de steile bergwanden onzichtbaar. Het dorp is afgesloten van de rest van de wereld. In zichzelf verzonken, net als zijn inwoners. Oskar Einarsson staat in adamskostuum op het kleine balkon grenzend aan zijn kamer. De koele berglucht verkwikt zijn nog slaperige lichaam. Hij rekt zich uit, de spieren in zijn nek en schouders protesteren. Zeker vijfhonderd geiten, maar nog geen vijftig dorpelingen en zelfs die kan hij niet allemaal vinden. Niemand weet iets en als ze wel iets weten, houden ze hun mond. In ieder geval over de moord. Voor de rest bestoken ze hem voortdurend met suffe roddels en wetenswaardigheden over de oorsprong van het dorp. Lees verder

Samhain ~ voor Pittig Proza Halloween

De roodoranje gloed van de vlammen reikt tot net over het dikke kleed op de vloer en werpt dansende schaduwen over de kale muren naast het bed. De rest van de kamer is gehuld in schemer. Er wordt op de deur geklopt, een jonge vrouwenstem noemt haar naam.

‘Caitlyn?’

In de stilte die volgt klinkt alleen het zachte knisperen en knetteren van brandend hout en haar eigen, trage ademhaling. Lees verder

aankleedpop

David

Het asfalt vol scheuren glanst en lijkt bijna te bewegen door het opspattende water. De verlichting van de straatlantaarns en omliggende boerderijen is uitgevallen, waardoor de omgeving een haast spookachtige uitstraling krijgt. Nu en dan worden de weilanden even verlicht en verschijnen groepjes dom voor zich uit starend koeien die beschutting bij elkaar hebben gezocht. Een dreigende donder rolt wat traag achter de lichtflitsen aan. David klemt zijn handen stevig rond het stuur. De ruitenwissers zwiepen in een hoog tempo heen en weer en kunnen het vallende water amper aan. Het beperkte zicht weerhoudt hem niet het gaspedaal nog verder in te drukken. Hij praat hardop tegen zichzelf. Lees verder

Onder de kastanjeboom

‘We kunnen hier niet verder mam.’

‘Mam? Slaap je?’

De stem van Emmet overstijgt de trage achtergrondmuziek van moderne liedjes die ze niet herkent en verbreekt haar soezerige warmte. Ze merkt nu pas dat de motor is stilgevallen en opent haar ogen. Via de achteruitkijkspiegel vangt ze de blik van haar zoon. Cornelia glimlacht. Lees verder

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2021 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Inhoud is beschermd!